Bizler insanoğlu olarak çoğu zaman dünyaya geliş sebebimizi unutur ve bizi var edenin gücünü aklımızdan çıkarma gafletinde bulunuruz. Oysa onun büyüklüğünü unutanlara Rabbimiz dünyanın dört bir yanında ibretler bırakmış ve bu ibretlerin canlılarını da zaman zaman bize yaşatarak asıl gücün kime ait olduğunu her birimize tecrübe ettirerek gücümüzün sınırlı olduğu mesajını bize verir.
İnsanoğlunu yaratılmışların en üstünü kılan aklı onun için bazen en büyük zaafı olur. Zira insan çok hesap yapar ama kar ve zarar hesabını yaparken yanlış açıdan baktığında amaç ve hedefleri değişir ve sonuç olarak dünyada da ahrette de kendisini perişan edecek adımları atmış olur.
Rabbimiz kainatı yaratıp insanı ona halife kılarken onu başıboş bırakmamış onun hayatını idame etmesi ve toplumun düzenini sağlamak için belli kaideler ve kurallar ortaya koymuştur. Ne zaman insan bu kurallara uymuşsa hayatı düzene girerken ne zamanda bu kuralları yok saymışsa hayat yaşanmaz hale gelmiştir.
İnsanoğlu Rabbinden gelen vahye karşılık zaman zaman algılama sıkıntısı çeker. Kimisi cezaları ağır bulur, kimisi mükafatları sorgular. Oysa Rabbimizin koyduğu hükmün ne kadar isabetli olduğunu yaşadığımız olaylarda daha net anlarız. Şu bir gerçek ki, Rabbimizin bize vaat ettiği Cennet lüks değil, Cehennem de gereksiz değil!
