İnsanoğlu başkasını suçlayıp kendinde olanı gizlemeyi, başkası hakkında atıp tutmayı marifet sayar. Oysa insani değerleri taşıyan kimse önce kendinde olandan başlar. Çünkü yarın mahşer yeri kişinin görmek istemediği hatalarının ortaya döküleceği yer olduğunu çok iyi bilir
Her varlık gibi insanda çevresinden etkilenen bir birey olarak diğerlerinden farklı bir olguya sahiptir. İnsan etkileşim içinde olduğu çevresi ile olan ilişkisi akıl ve mantık çerçevesinde değerlendirmeler ve Rabbinin kendine verdiği insani değerler çerçevesinde olur.
Dünya hayatında bize zevklenmemiz için bunca imkanı sunan Rabbimize sonsuz hamd-u senalar olsun. O ki, kendine iman eden ve etmeyen diye ayırmadan herkese rızkını verendir. O ki, Dünyada Rahman, ahret hayatında ise Rahim sıfatı ile kendine iman edenleri mükafata eriştirecek olandır. Ancak her nimetin bir külfeti, her verilen imkânın bir hesabı olduğu gerçeğini de görmek gerekir.
Müslüman’ın kendine has birçok özelliği vardır. Bu özellikler bir bakıma onun kartviziti gibidir. Dışarıdan bakan bir göz için bu özellikler Müslüman’a işaret eden kilometre taşları gibidir. İşte bahsettiğimiz bu özelliklerin en önemlilerinden biri de Müslüman da olması gereken ferasettir.
İnsanoğlu çaba sarf etmeden kazanmayı, kolay yoldan zengin olmayı, günahlarının çokluğuna bakmadan cennete girmeyi umar. Hâlbuki bu fani dünyada bile çaba sarf edilmeden kazanılandan hayır gelmezken ahiret yurdu için hiç çaba sarf etmeden bir cennet umudu taşımak hayallere bile sığmayacak bir ahmaklığı ifade etmez mi?
İnsan var edilip dünyaya indirildiğinden beri kendisine yol göstermek için Rabbimiz kendi içlerinden kendileri gibi nefis taşıyan peygamberler göndermesi insanın yaşam gayesini idrak edip kendine yüklenen misyonu yerine getirmesi için vesile edilmiştir.
